Fictie
Jelle van Doornik - studieleider Regie
Bij fictie wordt een eigen werkelijkheid geloofwaardig verbeeld. De fictiefilm is gebaseerd op een bedacht verhaal, opgeschreven in een scenario. Het scenario is de redelijk nauwkeurige blauwdruk voor het eindproduct. De filmmaker zet de werkelijkheid naar zijn hand. Deze gemanipuleerde, nieuwe werkelijkheid wordt nagespeeld en verbeeld door acteurs en er worden bijvoorbeeld digitale beelden gecreëerd (VFX).
Het verschil met documentaires die ontleend zijn aan de werkelijkheid is niet zo groot als vaak gedacht wordt. Ook bij fictie is de werkelijkheid natuurlijk inspiratiebron en referentiekader. Zo wordt binnen de academie in toenemende mate gebruik gemaakt van de mogelijkheden van VFX.
Het mooie van fictie is dat een nieuwe realiteit gemaakt kan worden die in vergelijking met de wereld die we kennen kan spelen met tijd en ruimte. We zijn onafhankelijk geworden van de wereld waarin we leven. Een nieuwe wereld dient zich aan, die de filmmaker zò toont dat we er in gaan geloven.
Net als bij documentaires gaat het erom dat een filmmaker zijn eigen visie toont in het verhaal. Persoonlijke interpretatie geeft een nieuwe kijk op de werkelijkheidsbeleving. En daarmee zegt de filmmaker iets over de zin of onzin van het leven.
Waarom noemen we een soap geen kwaliteitsdrama?
In een soap spreken de personages uit wat ze voelen, denken, bedoelen. Voor de kijker blijft er weinig te raden over. De soap is bewust eendimensionaal.
Er is echter een werkelijkheid die achter de schijnbare werkelijkheid schuil gaat. Tussen de regels ligt de bedoeling, de emotie, de onzekerheid, het lijden, de vreugde, de psychologie van het leven verborgen. Fictie wordt pas echt interessant als de kijker de mogelijkheid geboden wordt tussen de regels te lezen. Wat iemand zegt is een schijnbare werkelijkheid, wat iemand onuitgesproken bedoelt is een interessantere werkelijkheid, wat iemand onbewust bedoelt is een psychologische realiteit. Zulke fictiefilms willen we op de filmacademie maken.